Dawno dawno temu zapytałem na Goldenline, czy ktoś jest na tyle popaprany aby stworzyć serwis ze screencastami. Zgłosił się jeden szaleniec, który co prawda nie nagrał ani jednego pokazu dla elimu.pl, ale za to zdeklasował mnie jeśli chodzi o ilość wpisów na blog.elimu.pl. Jeśli chodzi o ilość książek wydanych w Helionie, to też nie ma się czego wstydzić.

Ten właśnie kolega jest pośrednio winny mojej współpracy z wydawnictwem. On dał mi telefon i maila do pani Ewy, z którą współpracowałem podczas pisania.

Znakiem czasów jest to, że żadnej z tych osób nie widziałem nawet na oczy – wszystko załatwiliśmy telefonicznie, mailowo i listownie.

Wracając do książki. Po kilku mailach z panią Ewą, okazało się, że Helion chętnie wyda cokolwiek o Drupalu, bo luka na rynku pogłębia się z każdym miesiącem, proporcjonalnie do wzrostu popularności systemu w Polsce. Postraszyła mnie jeszcze tym, że jeśli szybko nie oddam umówionych 450 stron materiału to wyprzedzi mnie bliżej niezidentyfikowane tłumaczenie zachodniej książki.

Nie było chwili do stracenia. Zabrałem się do roboty i… ogrom zadania mnie sparaliżował. Po pierwszych 2 rozdziałach, które napisałem w 2 dni, jakby w transie, i które zostały zaakceptowane przez Helion jako wystarczająco przekonująca próbka do podpisania ze mną umowy, nadszedł kryzys.

Jak pisać? Jak numerować rysunki? Jak zaznaczać tytuły punktów? Jaki format ma mieć plik? Jak zbudować indeks? Tysiąc pytań i wątpliwości.

Pomijam już sam fakt, że następne 400 stron pojawiało się pod klawiaturą w żółwim tempie. Robota momentami paliła mi się w palcach a czasami przez tydzień nie mogłem ruszyć do przodu.Popełniałem głupie błędy nowicjusza, które powodowały czasem konieczność przepisania połowy rozdziału, który miałem już niemal ukończony – a to cholernie demotywuje.

Może i szybciej bym ukończył całe dzieło, gdybym nie pracował, nie miał żony i córki, nie odwiedzali mnie przyjaciele i rodzina. Gdybym był pustelnikiem żywiącym się powietrzem, wodą i słońcem. Niestety – na pisanie miałem zazwyczaj 2-3 godziny dziennie. Zwykle między 23 a 2 w nocy, idealna pora dla nocnych marków. Oczywiście, jeśli wstają około obiadu a nie o 5:30, żeby dojechać 40km do pracy. Ciężko się egzystuje śpiąc przez kilka miesięcy średnio 4-5 godzin na dobę. Pomocne było wypicie przez wieczór 3 kaw z cukrem, popartych tabliczką czekolady. Po drodze do pracy nie raz przydawał się jakiś redbull czy tiger, tak samo powrót do domu.

Najlepszym dowodem na to, że walka z własnym ciałem i niewyspaniem nie była łatwa niech będzie to, iż kilkukrotnie zasypiałem nad klawiaturą. Po ocknięciu się odkrywałem, że kilka bądź kilkanaście słów napisałem przez sen, odpowiadając na nieistniejące maile czy pisząc na wirtualnym gadugadu. Oczywiście nie znajdziecie tych majaczeń w książce!

Koniec końców doszło do tego, że moja najlepsza życiowa towarzyszka kilka razy pojechała z dzieckiem na 1, 2 bądź 3 dni – a to do babci a to do mamy a to nad morze. W ten sposób dała mi czas na nadgonienie terminów, które i tak przesunęły się o około 2 miesiące względem pierwotnych założeń. Bez tych kilkunastu dni, jakie mi zafundowała, pewnie nie dałbym rady – stąd i dedykacja należała się moim dziewczynom bez żadnej dyskusji. Kiedy wyjeżdżały robiło się jakoś zimniej, zatem zdradzę wam jedną z tajemnic mojego warsztatu – zdjęcie poniżej prezentuje stanowisko pisarza w zimie, kiedy nie chce się człowiekowi nawet wyjść po drewno do kominka .

Sam finisz przypominał raczej doczołganie się do mety niż sprint. Przenumerowanie wszystkich rysunków, przejrzenie wszystkich odnośników, literówek, przypisów. O ja durny, dlaczego nie robiłem tego na bieżąco?! Zaoszczędziłbym sobie tydzień pracy! Potem jeszcze korekta językowa. Jeśli myślicie że obyło się bez poprawienia około 100 rysunków to grubo się mylicie. Teksty na screenshotach również podlegają korekcie . Na szczęście miałem wiele kopii bazy z różnych okresów pisania książki, zatem mogłem się cofać i poprawiać co tylko było konieczne.

Ostatecznie książka ukazała się ponad miesiąc temu i od tego momentu mogłem nacieszyć wzrok jej widokiem na półce i rosnącej pozycji w TOP20. Dotarcie do 2 pozycji (na moment pisania tego wpisu) uważam za sporą niespodziankę, a sprzedaż ponad 500 egzemplarzy  w pierwszym miesiącu za ogromny sukces. Mogłem wreszcie odetchnąć i nie martwić się, że kupi to garstka zapaleńców udzielających się na drupalowych forach (czyli 20 sztuk) plus, żeby mi nie było smutno, rodzina (10 sztuk).

Czy teraz, wiedząc jak to jest, podjąłbym się napisania tej książki. Rozsądek mówi – absolutnie nie! Czy jednak mógłbym się powstrzymać? Widok książki na półce w księgarni daje podobną frajdę co wyjście na scenę z gitarą (a to mi się kilka razy w życiu zdarzyło) i chyba rozsądek niewiele miałby do powiedzenia .

Po pierwsze – musisz go mieć zainstalowanego na komputerze. Po drugie – wyprodukowany pokaz musisz jakoś wrzucić do sieci. Po wrzuceniu do sieci każda poprawka będzie polegała na odpaleniu plików źródłowych i ponownym wyprodukowaniu pokazu a następnie wgraniu poprawionej wersji na jakiś serwer.

Często jedyną przyczyną, dla której nie chciało mi się nagrać półminutowego pokazu w rodzaju „jak mam pogrubić tabelkę w Wordzie” było to, że wrzucenie go na elimu zajęłoby kolejne kilkanaście minut, których zwyczajnie nie mam.

Tu mała dygresja – czy zauwazyliście, że ostatnio NIKT nie ma czasu? Nie tylko na rozrywkę, ale nawet na solidne wykonanie pracy? Przykładowo wysyłasz komuś instrukcję czy dokumentację do projektu a ten przychodzi na spotkanie bez jej przeczytania. Wysyłasz mail a ktoś na niego nie odpowiada… znak czasów…?

Wróćmy do nagrywania pokazów. Właśnie odkryłem świetnego kandydata do zastąpienia Wink’a. Niepozorny Screencast-o-matic w wersji darmowej pozwala nagrać do 15 minut pokazu (w całkiem sensownej jakości). W wersji PRO (9$ rocznie) możemy nagrać nawet godzinny pokaz a dodatkowo go edytować – przycinać, coś dograć, coś zaznaczyć.

Jednak największa zaleta to fakt, że cała aplikacja jest appletem Java i działa wprost z przeglądarki – nic nie musimy instalować w systemie. Co więcej, nagrany pokaz jest od razu dostępny online i online odbywa się jego edycja. Oczywiście możemy komuś udostępnić bezpośredni link, albo osadzić na swojej stronie, w kilku wielkościach.

Jeśli nie ufamy małym zewnętrznym dostawcom treści na nasze strony możemy pobrać film w jednym z wielu formatów, albo np. wyeksportować do Youtube.

I co wy na to, drodzy potencjalni autorzy screencastów, miniporadników, tutoriali?!

Moim zdaniem roczny abonament w wysokości 9$ to cena wręcz śmieszna jeśli wziąć pod uwagę zalety i łatwość korzystania z programu – chyba się skuszę, nawet jeśli posłuży mi do nagrywania jedynie niektórych, „odręcznych”, pokazów. Pierwszy znajdziecie już na elimu.

Jako, że ostatnie pół roku skupiałem się na innym zadaniu, elimu.pl została trochę zaniedbana. Niedokończona skórka, brak nowych materiałów i nagrań. Od kilku tygodni mam nieco czasu i postanowiłem poświęcić go między innymi na realizację kilku pomysłów.

Po pierwsze – http://elimu.pl/skorki. Jest to taki minikatalog z najlepszymi (według mnie) skórkami do CMS. Obecnie są tam tylko skóry do Drupala, ale mam nadzieję, że reszta ekipy dołączy się i powstanie w ten sposób wiekszy zasób naprawdę dobrych szablonów do naszych CMS. Jeśli macie jakąś skórkę, którą waszym zdaniem warto polecić – piszcie do nas.

Po drugie – http://elimu.pl/projekty. Tutaj zbieramy opisy projektów i wdrożeń, jakich podjęli się użytkownicy elimu, oraz powiązane z nimi wpisy w blogach (tak, od niedawna każdy na elimu może prowadzić blog). Chciałbym zatem, aby nie był to jedynie katalog witryn, ale prosty sposób na podzielenie się z innymi swoim doświadczeniem. Dlatego oprócz opisu samej witryny umożliwiłem powiązanie do każdego projektu wpisów na blogu. Projekty mają swój status, zatem możecie je dodawać już na etapie pomysłu, albo nawet kiedy witryna już nie działa, ale praca nad nią była na tyle ciekawa, że warto się podzielić „wspomnieniami”.

Jako przykłady niech posłużą moje projekty – Shadowrun Polska czy Elimu, do których dodałem już pierwsze wpisy zawierające wspomnienia z  prac nad tymi serwisami.

Po trzecie – http://elimu.pl/bazawiedzy. Ma to być zbiór rozwiązań do najczęściej pojawiających się problemów bądź pytań jakie padają na forach dyskusyjnych, w pytaniach prywatnych i mailach. W tej chwili jest jeszcze „w budowie”, ale wkrótce pojawi się szersza kategoryzacja i wyszukiwarka, tak jak w katalogu skórek.

Powyższe adresy zawierają swego rodzaju „zaczyn”, czyli początkowy szkic tego do czego chciałbym w przyszłości dotrzeć. Moja wizja elimu.pl to witryna gromadząca treści wynikające z doświadczenia budowy przedsięwzięć internetowych – blogi, studium przypadków, popularne rozwiązania, kursy i lekcje.

Doświadczenia te nie muszą być wcale pisane profesjonalnym językiem i zawierać informacji dla bardzo zaawansowanych. Nawet wpisy początkujących mają swoją wartość – ponieważ dają innym początkującym pewność, że nie oni pierwsi borykają się z takim czy innym problemem.

Zapraszam do współtworzenia serwisu i podpowiadania nam pomysłów na jego rozwój. Każda krytyczna (a przy tym konstruktywna) uwaga zostanie wzięta pod rozwagę.